Είμαι πεπεισμένος ότι το Ελληνικό δαιμόνιο

By | 11 Φεβρουαρίου 2016
Είμαι πεπεισμένος ότι το Ελληνικό δαιμόνιο

Είμαι πεπεισμένος ότι το Ελληνικό δαιμόνιο θα καταφέρει να προσπελάσει αυτή την τρικυμία στην οποία εγκλωβίσθηκε.


Ο κόσμος έχει φτάσει στο αμήν, χωρίς να έχει μείνει καθόλου αισιοδοξία σε κανένα, άλλοι είναι από γεννησιμιού τους καρμίρηδες και απλα βρήκαν την ευκαιρία να μηδενίσουν ότι κινείται, καθαρά από συνήθεια, όμως είναι και κάποιοι που περπατάνε τον δικό τους γολγοθά, μάλιστα κάτω από ακραίες συνθήκες, σε δαύτους υποκλίνομαι για το κουράγιο τους.

Έτυχε πρόσφατα να διαβάσω το βιογραφικό μερικών από τους επιφανείς Έλληνες που μετανάστευσαν στην Αμερική μετά το πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, ειλικρινά εντυπωσιάστηκα για τα επιτεύγματα τους, οι άνθρωποι πήγαν εκεί δίχως να γνωρίζουν γρι αγγλικά, συν ότι είχαν να αντιμετωπίσουν και το ρατσισμό που ήταν έντονο φαινόμενο για τα τότε δεδομένα της εποχής, ένα από αυτους αναφερει ενδυκτεικα, ξεκινησα απο λαντζα, ημουν ανυσηχος, δεν ωφελούσε απλά να εργάζομαι για ένα κομμάτι ψωμί, γιατί στο τέλος της βραδιάς θα ξανά πεινούσα.

Έπρεπε να σκαρφιστώ κάτι για να με ξελασπώσει από τον βούρκο που βρίσκομαι, διαφορετικά η απάθεια θα ισοδυναμούσε με πνευματικό θάνατο και έπειτα με βιολογικό από τις αντίξοες συνθήκες , δεν φοβόμουν, ήμουν στο πάτο, δυστυχώς τι δικό μου παραμύθι δεν είχε νεράιδες, μόνο εφιάλτες, δεν υπήρχε γυρισμός, όλα ή τίποτα, θα τα καταφέρω σιγοψιθύριζα, μετά από 5 χρόνια, το αφεντικό που είχε το εστιατόριο έβγαινε στην σύνταξη και είχε σκοπό να πουλήσει την επιχείρηση, μόλις το έμαθα τον πλησίασα για να του κάνω μια πρόταση, ενδιαφέρομαι να αποκτήσω το μαγαζί αλλά επειδή δεν έχω ολόκληρο το ποσό θα σε ξεχρεώνω σιγά σιγά από τα έσοδα που θα κερδίσω.

Στην αρχή με στραβό κοίταξε αλλά μετά που το καλοσκέφτηκε συμφώνησε, το πρώτο καιρό που δεν πηγαίναν καλά τα πράγματα, δεν με στενοχωρούσε, απλά με πείσμωνε, αναζητούσα το ηθικό δίδαγμα, μήπως και αναπτερώσει την πεποίθηση μου, μετά από αρκετά έτη εν τέλει τα κατάφερα και άνοιξα και δεύτερο κατάστημα, στην πορεία είχα δημιουργήσει αλυσίδα εστιατορίων, δικαιώθηκα για το ζήλο που επέδειξα.

Ύστερα από την οικονομική επιτυχία, ένιωθα ένα κενό μέσα μου, το ζητούμενο τελικά δεν ήταν τα χρήματα αλλά η ευτυχία, δεν αγοράζετε μόνο αποκτιέται, στην πορεία ήρθε και η οικογένεια με τα παιδιά, τα οποία συνέχισαν το μεγαλειώδες έργο που έφτιαξα με κόπο, πριν το θάνατο του είχε κατορθώσει να βοηθήσει όποιον Έλληνα χρειαζόταν άμεση βοήθεια, είτε με εργασία ή με υγειονομική περίθαλψη.

Η αδράνεια και η έλλειψη πρωτοβουλίας είναι καταστροφικοί συμβουλάτορες, αν η αφεντιά μας ορθώσει ανάστημα έχουμε περάσει αυτόματα στο επόμενο επίπεδο, μοναδικό εμπόδιο στην δημιουργία είναι ο καναπές, αν μάθεις με αυτό τον τρόπο, πιθανόν να είσαι καταδικασμένος.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *