Ο διχασμός δύσης-ΝΑΤΟ ενάντια στην Ρωσία επεκτείνετε

By | 11 Μαρτίου 2016
Ο διχασμός δύσης-Νατο ενάντια στην Ρωσία επεκτείνετε αντί να ελαττώνετε και ίσως προκληθούν θερμά επεισόδια μεταξύ τους στο εγγύς μέλλον.Η Ευρώπη αντιμετωπίζει τέσσερις μεγάλες προκλήσεις σήμερα: τεράστια κύματα προσφύγων, καθιστώντας επίλυση συγκρούσεων στη Συρία φαντάζει ακόμη πιο επείγουσα, τρομοκρατικές απειλές από το ισλαμικό κράτος, Ρωσική στρατιωτική παρουσία και οικονομικές πιέσεις σε μία  εύθραυστη Ουκρανία, άνοδος του αντι-ΕΕ, λαϊκιστικά συναισθήματα. Τα τέσσερα θέματα είναι αλληλένδετα, όμως ένας παίκτης-κλειδί που κρύβετε πίσω σε όλα αυτά, είναι η Ρωσία.

Οι Ευρωπαϊκές κυβερνήσεις και η κοινή γνώμη – συνδέουν την στρατιωτική υποστήριξη της Μόσχας στον προέδρου της Συρίας Μπασάρ Άσαντ, με αεροπορικές επιθέσεις πάνω από κατοικημένες περιοχές, με την πρόσφατη επιδείνωση της δοκιμασίας των προσφύγων. Γι ‘αυτούς, το Κρεμλίνο έχει γίνει μια απειλή για την ασφάλεια, τη σταθερότητα και την ευημερία στην ευρωπαϊκή ήπειρο.

Από την προσάρτηση της Κριμαίας και του πολέμου στην ανατολική Ουκρανία, οι Ευρωπαίοι έχουν πολύ μικρή εμπιστοσύνη στην ρωσική ηγεσία, και δεν είναι μεγάλη προσδοκία ως προς το τι μπορεί να προσφέρει η Μόσχα. Αυτό σηματοδοτεί μια ριζική αλλαγή από τη δεκαετία του 2000, όταν έγινε σεβαστή η Ρωσία και φλερτάρει ως σημαντικός εταίρος στο εμπόριο, την οικονομική συνεργασία και την ασφάλεια, και είχε φίλους σε πολλές πρωτεύουσες.

Τώρα, οι Ευρωπαίοι ηγέτες εργάζονται χέρι-χέρι με τακτικό έλεγχο των ζημιών. Όταν συναντιούνται μαζί, συζητούν πώς να αποτρέψουν το Κρεμλίνο, χωρίς να κάνουν επικίνδυνες κινήσεις. Υποστηρίζουν πλέον ενεργά να αναλάβουν με τη Μόσχα στην επιδιόρθωση των σχέσεων τους: αυτό όμως είναι μία πάρα πολύ μακρινή προοπτική.

Ο χρονικός ορίζοντας είναι μικρός και η κατώτατη γραμμή μη πρακτική. Η Ευρωπαϊκή εστίαση ήταν η αδικαιολόγητη αύξηση δαπανών της Ρωσίας στα στρατιωτικά θέματα, η στρατιωτικής εισβολή και οικονομική ανατροπή στην Ουκρανία και σε άλλες γειτονικές χώρες. Ο σκοπός δεν ήταν ποτέ να απομακρυνθούν από το Ρώσο πρόεδρο, πράγμα που σημαίνει πως δεν υπήρχε εχθρική διάθεση,  αφού τα πολυάριθμα τηλεφωνήματα και τα επανειλημμένα αιτήματα για να διαπραγματευτούν και να παραδώσουν ανθρωπιστική βοήθεια ήταν προφανής στον πυρήνα των θέσεων της Ευρώπης μαζί με τις Ηνωμένες Πολιτείες και τους συμμάχους, ο στόχος τους είναι να μείνουν σταθερή στις αρχές, κυρίως τα θεμελιώδες ανθρώπινα δικαιώματα στο να ζουν ειρηνικά μεταξύ τους.

Για δύο χρόνια τώρα, μια ενιαία θέση για την υπεράσπιση της Ουκρανίας έχει κρίνει απροσδόκητα τις καλές σχέσεις μεταξύ των Ευρωπαίων και τις διατλαντικές σχέσεις, καθώς και με τους συμμάχους σε άλλες ηπείρους, όπως η Αυστραλία και η Ιαπωνία. Οι κυρώσεις είναι μία μόνο πτυχή αυτής της ενότητας. Όλες οι κυβερνήσεις εκφράζουν ιδιαίτερη αλληλεγγύη προς τα κράτη που αισθάνονται περισσότερο ευάλωτοι, όπως οι δημοκρατίες της Βαλτικής και το ΝΑΤΟ βρίσκεται σε διαδικασία ενίσχυσης της άμυνας και της ετοιμότητας στην μάχη και συγκεκριμένα στην Ανατολή.

Η Μόσχα μέχρι στιγμής έχει αποτύχει στο παράλογο παιχνίδι του διαίρει και βασίλευε – παρόλο που πολλά έθνη, όπως, της Λετονίας, της Σλοβακίας και της Φινλανδίας τραυματίστηκαν οικονομικά από τις κυρώσεις με τα ρωσικά αντίμετρα.

Ενάντια σε όλες τις πιθανότητες, ο τυχοδιωκτισμός του Πούτιν έχει ενισχύσει δεσμούς μεταξύ των δημοκρατιών σε μια εποχή οικονομικής δυσπραγίας, σε συνδυασμό με την αύξηση του λαϊκισμού και τα αποθαρρυντικά προβλήματα των προσφύγων. Ο Πούτιν, κατά πάσα πιθανότητα, δεν περίμενε η δυτική αλληλεγγύη να είναι σταθερή, ούτε ο ίδιος αναμένει να βρίσκεται σε επώδυνες, χρονοβόρες διαπραγματεύσεις για την Ουκρανία και τη Συρία.

Η αποφασιστική Angela Merkel και François Hollande παράλληλα ανάγκασαν τους Ρώσους αντάρτες στην Donbass να περιορίσουν το  ένοπλο αγώνα και πίεσε Κίεβο για πολιτικο-οικονομικές και διοικητικές μεταρρυθμίσεις. Η συμφωνία κατάπαυσης του πυρός, με τη μεσολάβηση στο Μινσκ, ήταν ένα πραγματικό επίτευγμα για το Κίεβο και για τα Γάλλους και τα Γερμανούς διπλωμάτες ακόμη και αν το έγγραφο είναι μοιάζει δυσκίνητο και απίθανο να εφαρμοστεί πλήρως ή να δώσει πίσω στην Ουκρανία τα νόμιμα σύνορά της.

Στο Παρίσι και το Βερολίνο κρατούν μια σταθερή τηλεφωνική γραμμή με τη Μόσχα και προσφέρουν τακτικά ανέφικτες προτεινόμενες λύσεις. ο Ολάντ πρότεινε ακόμη, σε πολλές περιπτώσεις, ότι θα μπορούσε να χρησιμοποιηθούν κυρώσεις, ως καρότο για να επιστήσει τον Πούτιν πιο κοντά στις Ευρωπαϊκές θέσεις. Αλλά είναι μάταιο – σε όλο το φάσμα, το Κρεμλίνο έχει επιδείξει απροθυμία να συμβιβαστεί και τώρα φαίνεται έτοιμο για μια μακράς διάρκειας σύγκρουση χαμηλής έντασης στην Ουκρανία.

Όπως και με τη διαδικασία του Μινσκ, οι διαπραγματεύσεις σχετικά με τη Συρία έχουν παραχθεί ικανοποιητικές, όμως δεν υπήρξε επίλυση της σύγκρουσης, μόνο η μείωση του επίπεδο βίας και των θυμάτων.

Μπορεί να φαίνεται ακατάλληλο παράδειγμα να συγκρίνουν την Donbass με τη Συρία, όπου το μέγεθος της βίας, τα θύματα, η καταστροφή και πρόσφυγες είναι απεριόριστα. Ωστόσο, η Μόσχα επέστησε τους παραλληλισμούς, και στις δύο περιπτώσεις αρνήθηκε τον ειρηνικό χαρακτήρα της πολιτικής διαμαρτυρίας κατά της διεφθαρμένης κυβέρνησης, γεγονός που δικαιολογεί τα ένοπλα αντίποινα.

Η σύγκρουση στη Συρία ξεκίνησε το 2011 ως πολιτικός διαγωνισμός, όπως στην Τυνησία, την Αίγυπτο και τη Λιβύη. Ο Άσαντ κατέφυγε σε δυσανάλογη καταστολή για να συντρίψει την κοινωνική εξέγερση, και απέτυχε.

Η Μόσχα θα μπορούσε να έχει ρίξει το βάρος της σε μια πολιτική πράξη για τον δικτάτορα και να σταματήσει την παράδοση όπλων προς τη Δαμασκό, αλλά επέλεξε να μην το κάνει. Αντ’ αυτού προτίμησε ένα παρατεταμένο εμφύλιο πόλεμο και μία εξάπλωση της τρομοκρατίας.

Το φθινόπωρο του 2015, η Ρωσία ήθελε να κερδίσει κάποιο Δυτικό σεβασμό, ιδιαίτερα μετά τις τρομοκρατικές ενέργειες στο Παρίσι τον Νοέμβριος του 2013. Αλλά απέτυχε να οικοδομήσει ένα συνασπισμό, επιλέγοντας αντ ‘αυτού να παραταχθεί στην πλήρη πλευρά του Ασάντ και του τακτικού στρατού ενάντια στους αντάρτες και του ισλαμιστές του ISIS όσο και αν ανταγωνίζεται τις δυτικές και τις αραβικές χώρες.

Στην Ουκρανία και τη Συρία, οι δυτικές κυβερνήσεις ήλπιζαν να βάλουν ένα τέλος στις μάχες και την καταστροφή, αλλά το μόνο που επέτυχαν ήταν σε θέσουν κάποια μορφή περιορισμένης ανακωχής. Για την Ουκρανία, οι Ευρωπαίοι έπαιξε το βασικό μέρος με σχετική επιτυχία. Στη Συρία, οι Ηνωμένες Πολιτείες πήραν το προβάδισμα στη διαμόρφωση ενός διεθνούς συνασπισμού. Τα αποτελέσματα είναι ακόμη πιο περιορισμένο και ανεπαρκής, αλλά τουλάχιστον οι άμαχοι κέρδισαν μια ανάπαυλα.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *